دختر نوزده‌ساله بود. کوله‌اش را از روی شانه برنداشت، انگار هر لحظه ممکن بود پشیمان شود و برود.

— اینجا همون جاییه که آگهیش رو زده بودین؟

— همونه. بشین. چای می‌خوری یا آب؟

— هیچی. مرسی. فقط... راستش نمی‌دونم چرا اومدم. دیشب داشتم یه کتاب میخوندم راجع به خیانت، چیزی که برای خودم اتفاق افتاد . بعد امروز آگهی شما رو دیدم و گفتم شاید یه نشونه‌ست.

امیرحسین دفترچه را باز کرد ولی چیزی ننوشت.

— خیانتِ کی؟

— بابام.

مکث کرد. بعد تند گفت، انگار اگر تند نگوید هیچ‌وقت نمی‌گوید:

— من دوازده سالم بود. اتفاقی یه عکس دیدم. بابام یه خانوم دیگه رو بغل کرده بود. همین. هفت سال گذشته، ولی هنوز یه ثانیه هم از جلوی چشمم کنار نرفته.

— قبل از اون عکس، بابات برات کی بود؟

دختر برای اولین بار به او نگاه کرد.

— قهرمان. همه‌چیز. انقدر بهم محبت می‌کرد که تا همین الان هیچ‌وقت احساس نکردم به یه رابطه احتیاج دارم. می‌فهمی؟ سیر بودم. از این نظر هیچی کم نداشتم.

— و الان؟

— الان هم دوسش دارم. این بدترین قسمتشه. ولی دیگه قهرمان نیست. یه آدم معمولیه که برای یه حس زودگذر، ارزشش رو پیش دختر کوچولوش باخت. برای همیشه.

امیرحسین چای خودش را ریخت، یکی هم برای او. دختر این بار نه نگفت.

— می‌دونی چرا اومدم؟ نمی‌خوام کسی دلش برام بسوزه. می‌خوام اینو یه جا بنویسین که هر مردی یا زنی که داره به خانواده‌ش خیانت می‌کنه، بخونه. شاید چند ماه خوش بگذره. ولی یه بچه یه جایی داره بزرگ می‌شه که دیگه هیچ‌وقت نگاهش به اون آدم مثل قبل نمی‌شه.

— می‌نویسم.

— قول؟

— دارم می‌نویسمش دیگه.

این بار لبخند زد. کوله را از روی شانه برداشت و گذاشت روی زمین.

— می‌دونی چی عجیبه؟ اولین باره که بلند گفتمش.

امیرحسین یاد خودش افتاد، در بیست‌وپنج‌سالگی. چیزهایی که هیچ‌وقت بلند نگفته بود. زیر صفحه‌ی اول دفترچه نوشت: